Реченици што звучат сосема безопасно, но за многу вработени токму вака изгледа продолжувањето на работниот ден.
Не мора да останете во канцеларија до доцна за да работите прекувремено. Понекогаш работата едноставно се преселува дома – во телефонот, во лаптопот или во она кратко проверување на службениот мејл пред спиење.
И токму тука се појавува една интересна работа: човек може формално да заврши со работа во 16 или 17 часот, а сепак психички да не излезе од работниот ден.
Работата повеќе не завршува секогаш со излегување од канцеларијата
Порано, крајот на работниот ден бил прилично јасен момент.
Се гаси компјутерот, се зема чантата и се оди дома.
Денес, границата е многу помалку видлива.
Телефонот е истовремено и приватен и службен. На истиот уред на кој пристигнува порака од партнерот или пријателите, може да стигне и порака од колега.
И тогаш почнува она познато:
„Само ќе видам што е.“
Ако пораката е едноставна, можеби ќе одговорите за 30 секунди.
Но ако бара одлука, размислување или дополнителна работа, вашиот мозок повторно се враќа во работен режим.
Најопасното е што често самите си го правиме тоа
Не секогаш некој од нас бара да работиме после работното време.
Понекогаш сами имаме чувство дека мора да бидеме достапни.
Не сакаме утре да нè чекаат пораки.
Не сакаме колегите да мислат дека сме неодговорни.
Не сакаме шефот да добие впечаток дека не сме доволно ангажирани.
И така, од едно „само уште ова“ се создава навика.
Работниот ден можеби завршува во 17 часот, но последниот работен мејл може да биде испратен во 21:43.
А што ако не одговориме веднаш?
Интересно е што во многу работни средини се создаде очекување дека брзиот одговор значи професионалност.
Но дали навистина е така?
Одговорот во 22 часот не мора да значи дека сте подобар работник од оној што одговорил следното утро во 8 часот.
Напротив, понекогаш најпрофесионалната работа што можете да ја направите е навреме да го завршите денот и следниот ден да се вратите одморени.
Затоа што одморениот вработен не е „помалку ангажиран“.
Тој едноставно има граница.
Можеби треба да си поставиме едно едноставно прашање
Кога последен пат сте биле дома, а воопшто не сте размислувале за работа?
Не за тоа што ве чека утре.
Не за мејлот што треба да го испратите.
Не за разговорот со колегата.
Не за рокот што се приближува.
Ако ви е тешко да се сетите, можеби проблемот не е во тоа што имате премногу работа.
Можеби проблемот е што работата никогаш навистина не завршува.
А понекогаш, најздравата навика за подобар работен ден започнува со едно едноставно нешто:
Кога работното време ќе заврши – да заврши и работата.